Helgesensgate 13


Illustrasjon: Christian Fjeldbu

Upublisert novelle. Just for fun!

Gjennom det opne vindauget høyrer eg hunden. Eg ser på klokka. Det manglar berre ein time på at den har bjeffa i eitt heilt døgn. Kanskje den er svolten, eller den må tisse? Eg lurer på om ein kan døy av å halde seg. Kor lenge er det eigentleg mogleg å knipe att?

Sola står rett inn i leilegheita og legg att små sveitteperler på vindauga. Det luktar sur mjølk av den oppsvulma kroppen min. Det knirkar frå sprinkelsenga. Eg står heilt stille ved vindauget. Orkar ikkje meir gråt. Kan ikkje den helvetes hunden halde fred før den vekker henne? Eg bøyer meg ut og høyrer at bjeffinga kjem frå eit ope vindauge i nabogarden. Frå leilegheita som ligg vegg i vegg med vår. Kven ringer ein til når hundar må reddast? Eg søker på nettet på mobilen og bestemmer meg for at det må vere politiet.

– Hallo, seier eg. – Det er ikkje noko alvorleg altså. Eller, det gjeld ein hund. Den har gjødd i over eitt døgn. – Eg er redd den kjem til å tørste ihel i denne varmen.

– Kven sin hund er det?

– Eg veit ikkje, men det går ikkje lenger. Den kan ikkje halde på slik, seier eg og høyrer at stemma mi er hes.

– Eg skal sende over ei patrulje for å sjekke det, seier dama i telefonen.

– Takk, seier eg og legg på.

Singleten har fått to våte flekkar. Eg legg handa over dei steinharde brysta. Dei er så ømme. Så gøyr hunden. Babyen vaknar og skrik. Vrir seg bort frå brystet mitt og skrik vidare når eg held den. Kan du ikkje berre vere normal. Ete til du blir mett og sovne i fanget mitt, slik alle andre ungar gjer? Eg held ein klut mot brystet og pressar tommelen og peikefingeren mot brystvorta slik at mjølka sprutar i gulpekluten. Held på slik, mens ungen vrir seg i armane mine og skrik, til brysta har blitt blautare. – No skal du få mat, seier eg og pressar det vetle hovudet mot brystet. Men ungen vrir seg uinteressert unna.

– Faen, kan du ikkje berre ete da. Vil du svelte i hel? Ser du ikkje at eg snart sprekk, seier eg til det vetle bustete hovudet.

Eg stiller meg ved vindauget med babyen som ein orm i hendene. – Sjå, seier eg. – No kjem trikken.

Som om det kan forandre noko. Ungen er ikkje interessert i å sjå på trikken. Ho er ein klump av uro, av armar og bein som ikkje greier å stille seg. Skal eg ringe helsestasjonen att og be om ein time? Nei, eg får halde ut litt til. Om fem timar og femten minuttar kjem faren heim frå jobb. Eg greier dette. Eg er da ei mor. – Shhh… shhh …. Shhh, seier eg og ruggar på ungen. – Så ja, berre søv no. Gud kor trøytt eg er. Kvifor er det ingen som hjelp meg? Som tar ungen min med ut på tur for at eg skal få sove. Eg kan (nesten) drepe for nokre minutt med søvn.

Endelig glir dei små augelokka att og eg tør knapt å bevege meg i redsel for å vekke henne. Blir ståande som ein stokk med den sovande babyen i armane. Etter eit kvarter listar eg meg forsiktig inn på soverommet og legg henne i senga si. Så ryggar eg bakover, så stille eg berre greier. No, tenker eg. No, skal eg sove. Akkurat i det eg legg meg på sofaen ringer det på døra. Nei, nei, nei, ikkje no. Slutt.

– Ja, kviskrar eg så stille eg berre greier i dørtelefonen.

– Det er politiet. Du har ringt om ein hund? seier nokon i den andre enden.

– Ja, det er meg, seier eg og slepp dei inn.

I trappa høyrer eg at dei pratar saman. Eg har stilt meg utanfor døra, så dei ikkje skal vekke barnet. – Det er i det andre bygget, kviskrar eg. – Hunden har gjødd i nesten eitt døgn. Eg er redd den vil bli dehydrert i varmen, seier eg. Dei to politimennene ser på meg. Inni leilegheita har ungen byrja å skrike att. – Vi skal sjekke det ut, seier den eine politimannen. Den andre blir ståande. – Det kjem til å gå bra, seier han og nikkar mot leilegheita. – Dei veks til og blir større.

Eg stenger døra og går for å hente ungen. Ho er raud i trynet og puta har blitt våt. – Shhh … – Shhh … seier eg og trykkjer henne inntil meg. Tårane kjem i byger. Eg legg ungen oppi baggen og pakkar eit teppe rundt henne. Trappetrinna er skeive. Eg blir nesten litt sjøsjuk av å gå nedover. Støttar meg på rekkverket enda eg veit at det er laust. Nede i bakgården klipsar eg baggen på vogna og låser opp sykkellåsen. – Her stel dei som ravner, så det er best å vere sikker, kviskrar eg til ungen som har slutta å gråte heilt utan at eg har merka det. Kanskje ligg gråten att som ein gjenklang i hovudet mitt? Eg kjennar at huda nuppar seg i den kjølege bakgarden. Burde ha hatt på meg meir klede, men orkar ikkje å gå opp att.

Det går i ei dør og eg ser politimennene kome ut. – Det var ingen der, seier dei. – Kva med hunden da?

– Vi har ikkje høyrt ein lyd sidan vi kom, seier den andre politimannen.

– Men kva om den er daud, seier eg.

– Da er det uansett ikkje noko vi kan gjere, seier politimannen. – Du må berre ringe att dersom den plagar deg meir, legg han til.

Eg skyv vogna gjennom den tronge undergangen som Tyrkarane i butikken i første har fylt med fruktkasser. Det luktar søtt av frukt som rotnar i varmen. Eg ser ikkje at han står i hjørnet før eg kjenner sigarettrøyken. Han nikkar til meg. Har hendene fulle av epler og bananer. Eg nikkar attende. Smiler. Utanfor. I solsteiken trekkjer eg opp skjermen framfor vogna og går bort til ein av Tyrkerane. – Thief, seier eg og peikar mot bakgarden. Så byrjar ungen å skrike att. Høgt og skingrande.


RECENT POSTS:
SEARCH BY TAGS:
No tags yet.